دنیای همه

شعر زیبای حمید مصدق
.
.
تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز،

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

.
.
.
.

جواب زیبای فروغ فرخ زاد
.
من به تو خندیدم

چون که می دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت: برو

چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...

و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

.
و
جواد نوروزي:


دخترک خندید و

پسرک ماتش برد!

که به چه دلهره از باغچۀ همسایه، سیب را دزدیده؛

باغبان از پی او تند دوید؛

به خیالش میخواست؛

حرمت باغچه و دختر کم سالش را؛

از پسر پس گیرد!

غضب آلود به او غیظی کرد!

این وسط من بودم؛

سیب دندانزدهای که روی خاک افتادم

من که پیغمبر عشقی معصوم،

بین دستان پر از دلهرۀ یک عاشق

و لب و دندان ِ

تشنۀ کشف و پر از پرسش دختر بودم

و به خاک افتادم

چون رسولی ناکام!

هر دو را بغض ربود...

دخترک رفت ولی زیر لب این را میگفت:

«او یقیناً پی معشوق خودش میآید!»

پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:

«مطمئناً که پشیمان شده بر میگردد!»

سالهاست که پوسیدهام آرام آرام!

عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز!

جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم

همه اندیشهکنان غرق در این پندارند:

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت؛





محسن ش

من تو را دیدم

که به عشق دختر من

با چه دلهره ای

از باغچه من سیب را دزدیدی

غضب آلود نگه ات کردم

تا بخوانی راز چشمم را

که بهانه ات کوچک است

از پیت تند دویدم

تا بگویم نچین

عشق میوه همه فصل است

ببین...

دخترم سیب را انداخت و تند گریخت

در ذهنش این تصور بود

که من بهر تحقیر می آیم

و تو تند دویدی

چون که ترسیدی که بفهمم قصدت از چیدن سیب را

نرسیدم به تو

تا بگویم نرو

من تو را میفهمم

و بپرسم از تو

که اگر پاییز نبود

جای سیب چه بهانه میکردی

.
.
آخری شعر یکی از دوستانه!!!!!!!!